Nadie dijo que fuese fácil, solo que valdría la pena.

lunes, 19 de diciembre de 2011

Eligo escuchar, eligo elegir..

Hay que ver lo curiosos que somos. Nos pasamos la vida diciendo que somos así, o asá, de esta manera o de aquella otra, sin darnos cuenta además de que también somos meros "intérpretes". De lo que dicen y decimos, de lo que hacen y hacemos. Y no habría problema si esas interpretaciones que hacemos de lo que sucede ante nosotros no fueran con demasiada frecuencia tan poco optimistas. Viktor Frankl lo dijo claro: "el Sentido es la posibilidad más valiosa de cada situación". Y digo yo, sobre una cuestión que nos interesa y deseamos, ¿qué sentido tiene decir un "no lo conseguiré" pudiendo decir un sí? ¿Por qué no dejarnos seducir en más ocasiones por la influencia de la posibilidad? ¿Y por qué se escucha con tanta asiduidad eso de "es muy fácil decirlo pero muy difícil de hacer"? Es evidente que es preferible actuar y hacer lo que realmente queremos a seguir "hablando sin sentido" y repitiéndonos una y otra vez a nosotros mismos lo incapaces que somos de conseguir esto o aquello.  Menos ruido y más Vida. Más sentido y menos interpretación.  Encuentra cuál es tu sentido, tu motivación en la vida y aléjate de todo aquello que te distraiga de lo que persigues. ¿Acaso tienes algo que perder? Ése es el camino y éste es tu momento. Nunca es tarde...




 Sólo tienes que escuchar donde antes oías, y mirar donde antes sólo veías.


Jorge Ruiz.

jueves, 8 de diciembre de 2011

Dous vellos que tamén tiveron mocedade,



 que se coñeceron nun baile,  que logo se casaron por amor e que viviron amándose tolamente. Dous vellos, sempre xuntos e sempre calados, que viviron escoitando o rechouchío dun xílgaro engaiolado. Sen fillos e sen amistades. Soios.
Antonte leváronlle o viático ó vello e onte morreu. A compañeira dos seus días vestíuno, afeitouno e púxolle as mans en cruz.Hoxe entraron catro homes e sacaron a caixa longa onde vai o morto. A vella saíu á porta da casa e, coa voz amorosa dos días de mocedade, despediuse do seu compañeiro:
-¡Deica logo, Eleuterio!
E os veciños que acudiran ó espectáculo tapáronse as bocas e riron cos ventres. A despedida da vella foi rolando e chegou ó casino, e o “deica logo Eleuterio” xa se convertíu en motivo de risa.
Todos, todos, se riron e ninguén se decata con que delor a vella namorada chamará pola morte nesta noite de inverno.
Cousas de Castelao.

miércoles, 7 de diciembre de 2011

you belong with me.



"Ojalá podamos tener el coraje de estar solos y la valentía de arriesgarnos a estar juntos, porque de nada sirve un diente fuera de la boca, ni un dedo fuera de la mano" — Eduardo Galeano